Hanna Malewska
12.11.2012, autor: Admin

Pisarka, autorka powieści historycznych. Wieloletnia redaktor naczelna miesięcznika "Znak".

Urodziła się 21 czerwca 1911 w Jordanowicach (obecnie część Grodziska Mazowieckiego), zmarła 27 marca 1983 w Krakowie. W latach 1921-1929 uczyła się w Państwowym Gimnazjum Żeńskim im. Unii Lubelskiej w Lublinie. W październiku 1929 rozpoczęła studia polonistyczne i historyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ze studiów polonistycznych zrezygnowała po roku nauki, natomiast studia historyczne ukończyła w 1933 pisząc u Alleksandra Kossowskiego pracę magisterską „Pamiętniki Kardynała de Retz jako źródło historyczne”. W czasie studiów podjęła pierwsze próby pisarskie, otrzymując w 1931 nagrodę w konkursie pisma "Żołnierz Polski" za nowelę „Cabrera” oraz wyróżnienie w konkursie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za powieść „Wojna grecka”, poświęconą zamiłowaniom sportowym i filozoficznym Platona. Po ukończeniu studiów pracowała jako nauczycielka historii kolejno w szkole miejskiej w Niepołomicach, gimnazjum i liceum Krystyny Malczewskiej w Warszawie, gdzie zamieszkała w 1935. W 1936 otrzymała II nagrodę w konkursie wydawnictwa Książnica-Atlas organizowanym przez Polską Akademię Literatury za powieść „Żelazna brama”, której bohaterem był cesarz Karol V Habsburg. W sierpniu 1939 ukończyła kolejną powieść „Kamienie wołać będą”, której akcja osnuta jest wokół budowy katedry w Beauvais w XIII w. Jej druk uniemożliwił wybuch II wojny światowej.

W czasie II wojny światowej była członkiem Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Służyła w Wydziale Łączności Konspiracyjnej Komendy Głównej AK, kierując w nim Biurem Szyfrów Zagranicznych. W latach 1943-1944 napisała powieść „Żniwo na sierpie” poświęconą C.K. Norwidowi. Brała udział w powstaniu warszawskim na Woli, a następnie na Starym Mieście. Opuściła miasto 3 października 1944 z ludnością cywilną. Służbę w AK zakończyła w stopniu kapitana.

Po zakończeniu wojny zamieszkała w Krakowie. W 1946 wydała „Kamienie wołać będą” (za którą w 1948 otrzymała nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka), a w 1947 „Żniwo na sierpie”. W latach 1945-1947 uczyła historii w Państwowym Liceum Handlowym w Krakowie. Od 1945 publikowała w "Tygodniku Powszechnym" oraz "Tygodniku Warszawskim". Od nr. 3 (z września-grudnia 1946) redagowała razem ze Stanisławem Stommą miesięcznik "Znak". Po zawieszeniu miesięcznika w 1953 pracowała jako archiwistka w Bibliotece Kórnickiej (1955-1957). W 1954 opublikowała powieść „Przemija postać świata”, której akcja toczy się w VI w. po Chrystusie w chylącym się ku upadkowi Cesarstwie Rzymskim. W 1956 wydała zbiór opowiadań historycznych „Sir Tomasz More odmawia”.

Po wznowieniu miesięcznika "Znak" w 1957 powróciła do jego redakcji, a w 1960 została redaktorem naczelnym pisma, zastępując Jacka Woźniakowskiego. Dla "Znaku" odkryła takich autorów, jak: Józef Tischner czy Henryk Elzenberg. Równocześnie publikowała również w "Tygodniku Powszechnym", będąc także przejściowo członkiem jego redakcji. W 1959 opublikowała „Opowieść o siedmiu mędrcach”, poświęconą przedklasycznej Grecji, a w 1965 luźno opartą o dzieje własnej rodziny książkę „Apokryf rodzinny”. W 1967 była delegatem na III Światowy Kongres Apostolstwa Świeckich w Rzymie. W 1970 wydała swoją ostatnią książkę, w której połączyła dwie prace „Labirynt” i „LLW, czyli co się może wydarzyć jutro”. Utwory te były napisane w dwóch odmiennych stylach. Pierwszy, zbliżony do prozy poetyckiej, opisywał początki cywilizacji, akcja drugiego, mającego charakter dystopijnej powieści sensacyjnej, umieszczona była w przyszłości. W 1972 otrzymała nagrodę Fundacji Reinholda Schneidera z Hamburga.